Seizoen 2
Hoofdstuk 33
Paula was in de brandende bungalow. Ze zag hoe Didi vlak voor haar op de grond viel. Ze begon te hoesten, de rook deed zeer aan haar keel. Maar ze mocht niet flauwvallen, hoe warm ze het ook had door het vuur. Ze liep voorzichtig naar voren en tilde Didi op.
Paula schrok wakker. Ook al waren de gebeurtenissen met Ann-Sophie al een paar weken geleden, en was ze samen met haar vader opgepakt, Paula had soms nog wel nachtmerries. Ze hoorde dat Femke en Freddy al zaten te ontbijten. Vandaag was de eerste schooldag, en zou ze Didi, Os, Stef en Mellanie weer zien. Paula kleedde zich aan, pakte haar krukken en liep naar beneden. “Goeiemorgen!” zei Femke blij. “Goeiemorgen!” Paula ging aan tafel zitten. “Veel zin?” vroeg Femke. “Natuurlijk!” “Didi?” zei Femke lachend. “Jah…” Paula bloosde. Freddy stond op. Hij moest vandaag vroeg in Galaxy Park zijn. Femke en Paula hoefden pas om 10 uur op school te zijn, ze hadden nog alle tijd. “Zin om iedereen weer te zien?” vroeg Paula. “Nou ja, iedereen behalve Stef.” zei Femke chagrijnig. Stef was super klef met Mellanie. “Die zit gelukkig niet bij ons in de klas!” probeerde Paula. “Maar wel op school…” “Femke, niet zo chagrijnig! Onze klas is vast heel gezellig, dus dan heb je geen last van Mel en Stef.” Femke glimlachte. Gelukkig had ze altijd Paula en Didi nog. “Moeten we niet alvast gaan?” vroeg Paula. Ze wilde absoluut niet te laat komen. “Ga je achterop bij mij? Het lijkt me niet slim om jou te laten fietsen!” Paula pakte haar tas, en liep naar buiten. Verbeelde ze zich dat nou, of zag ze iemand achter de boom staan. Ze keek achterom, om te kijken of Femke er al aan kwam. Ze zag Femke aankomen, en liep vast naar Femke’s fiets. Ze keek nog een keer naar de boom. Ze zag niemand, ze had het zich vast verbeeld.
Stef werd wakker van Mellanie. “Stef, eindelijk wakker?” zei Mellanie lachend. Stef ging uit bed. Hij was hartstikke zenuwachtig. Dit was namelijk zijn eerste jaar! “Mel, wij zitten toch wel bij elkaar in de klas?” vroeg hij aarzelend. “Ja, natuurlijk! En Os zit ook bij ons in de klas. Femke, Paula en Didi zitten in de andere klas. Mellanie ging naar de badkamer. Stef pakte zijn tas in, toen zijn mobiel ging. “Exo-7. Of moet ik Stef zeggen?” Stef schrok. Wat moesten de Exo’s van hem? Hij was nu op de aarde, en daar bleef hij! “Exo-7. Ons komt het mooi uit dat je nu op de aarde bent…” De verbinding werd verbroken. Stef stond in shock naar zijn mobiel te staren. Wat moesten ze van hem? “Stef? Je hoeft niet alles meer hoor!” Stef keek op, en zag Mellanie bij zijn tas staan. “Alleen agenda. Denk maar niet dat je de eerste dag al alles nodig hebt! Morgen beginnen de lessen pas echt. Vandaag is kennis making dag.” Stef keek Mellanie verbaasd aan, maar begon toen zijn tas weer uit te pakken, tot alleen zijn agenda overbleef. “Zo goed?” Mellanie zuchtte. Stef moest nog veel leren…
Paula en Femke kwamen aan op school. “Ah, 5V2. En Os, Mellanie en Stef zitten in 5V3. Laten we naar het lokaal gaan waar de rest van de klas dus ook moet zijn.” Femke en Paula liepen naar het lokaal. Ze zagen dat er al wat kinderen waren. Paula voelde hoe iedereen naar haar keek, omdat ze op krukken liep. Ze ging dicht bij Femke staan, ze kende niemand anders. Opeens voelde ze twee handen op haar schouders. Ze schrok, en keek bang achterom. Maar toen keek ze in het gezicht van Didi. “Didi!” Ze gaf hem een knuffel, het kon haar niet schelen hoe iedereen haar aankeek. “Hoe gaat het met je been?” vroeg Didi. “Nou ja, gaat wel. Op zich kan ik er wel op lopen, maar dat mag niet…” Er kwam een leraar aangelopen, die de deur open deed. Iedereen liep naar binnen, en ging zitten. Niemand leek elkaar te kennen, op Paula, Didi en Femke na. Paula keek verveeld naar buiten. Al dat geklets over de regels van de school kon haar niet boeien. Het leek wel alsof er van buiten iemand naar haar keek. Ze dacht aan vanochtend, toen had ze dat ook gedacht. Was er iemand die haar achtervolgde? “Paula?” Paula schrok op, en zag dat de docent haar aankeek. “Ja, dankjewel voor je aandacht. We beginnen dit jaar dus met een kennismakingskamp naar de Ardennen." Paula kon haar aandacht er niet bij houden. Ze was blij toen ze zag dat iedereen een tijdje later richting de deur liep, het teken dat dit saaie geklets voorbij was. “Femke?” Femke draaide zich om. “Ik heb het gevoel dat iemand mij achtervolgd. Vanochtend leek het alsof er iemand bij die grote boom bij jullie thuis stond, en net had ik het gevoel dat er buiten iemand naar mij stond te kijken…” “Ann-Sophie is er niet meer hoor… Maak je maar nergens druk om.” Paula voelde zich weer een beetje opgelucht. Waarschijnlijk was ze gewoon nog een beetje bang geweest door alle dingen die in de zomervakantie waren gebeurd.
Hoofdstuk 34
"Zin in kamp?" vroeg Didi aan Paula. "Kamp?" Paula had niet echt opgelet. "Ja, kamp! Over 2 weken naar de Ardennen!" zei Didi enthousiast. Paula vergat het ansgstaanjagende gevoel van vanochtend. Een week op kamp, met Didi en Femke! "Ja, sorry. Ik heb niet echt opgelet.." "Nou, we gaan dus op kamp naar de Ardennen. Samen met de klas van Stef, Os en Mellanie! We worden gedropt en vervolgens moeten we zelf de camping maar vinden.. Maar met jouw hulp gaat dat vast wel lukken!" Paula lachte. Didi wist haar ook altijd weer vrolijk te maken.
Stef liep aarzelend het lokaal binnen, maar toen hij Os zag liep hij snel naar hem toe. Mellanie was bij een paar vriendinnen gaan zitten, die ze al kende van het vorige jaar. Stef keek zenuwachtig de klas rond. Os had hem wel van alles uitgelegd, maar om dan écht op school rond te lopen was toch anders. "Welkom allemaal! Dit jaar, beginnen met een kennismakingskamp. We gaan samen met de andere klas een week naar de Ardennen." "Os, dat is toch de klas van Paula, Femke en Didi?" fluisterde Stef. Os knikte. Stef zag hoe een paar jongens naar hem keken, en vervolgens zachtjes begonnen te lachen. Deed hij iets verkeerd? Of hadden ze misschien iets door over zijn afkomst?!
Er was één bepaalde jongen die hem maar bleef aanstaren. Stef voelde zich niet op zijn gemak. Waarom bleef die jongen heel de tijd maar staren?
Stef voelde zich nu echt niet meer op zijn gemak, hij sprong van zijn stoel en liep naar de wc's. Mellanie liep hem achterna. "Hallo? Je moet je vinger opsteken voor je naar het wc mag hoor! Ben je nog nooit naar school geweest ofzo?!” “Ja-wel..” stotterde Stef. Hij liep boos en verdrietig de wc’s in. Wat moesten die jongens van hem? Hadden ze iets door?
“Mellanie? Ben je al klaar?” Mellanie zag dat Paula, Didi en Femke richting haar liepen. “Oh, hoi Paula. Nee, Stef is huilend de klas uitgelopen, maar hij wil niet vertellen wat er is.” Femke liep naar binnen. Femke had al een vermoeden wat er was. “Stef? Waar ben je?” “Femke? Wat moet je van me?” zei Stef boos. “Heeft het te maken met… Jeweetwel?” vroeg Femke zachtjes. “Misschien wel. Ik ben gewoon bang dat ik het niet goed doe…” zei Stef verdrietig. “Stef, kom. Je went vast wel.” Stef kwam het wc-hokje uit en viel in Femke’s armen. “Er waren wat jongens, die de hele tijd zaten te staren. En daarna begonnen ze te lachen. Ik ben gewoon bang dat ze het doorhebben.” De deur ging open. Stef keek verschrikt opzij. Mellanie en Os stonden in de deuropening. Mellanie liep huilend weg. En Os liep boos weg. Bedroog Stef Mellanie met Femke?!
Femke liet Stef los en rende de wc uit, Mellanie achterna. “Mel!” riep ze. Mellanie keek boos om, en liep weer verder. “Mel, kom op.” Mellanie stopte. “Wat?!” “Mel, het is niet wat het lijkt.. Stef is gewoon verdrietig, dan mag ik hem toch wel troosten?” “Jaja, dat zeggen ze allemaal. Stef hoort bij mij. Denk maar niet dat je hem af kunt pakken!” Mellanie liep boos weg, en Femke bleef verward achter.
“Femke? Wat is er?” Femke keek achter haar, en zag Paula staan. “Niks.” zei ze verdrietig. “Gaan we naar huis?” “Is goed, met Mel wordt het toch niet meer gezellig.” zei Femke chagrijnig. Paula en Femke liepen naar de fiets. Opeens bleef Paula verschrikt stilstaan. “Fem!” fluisterde ze, “daar is hij! Achter die boom!” Femke keek Paula verward aan. “Wie?” Femke keek eens goed, maar zag niemand. “Ik zie niemand hoor?” “Hij was er echt!” zei Paula bang. “Paula, Ann-Sophie is echt weg hoor! En haar vader ook” Paula leek niet echt overtuigd, maar ging toch maar bij Femke achterop zitten. Thuis aangekomen begon Freddy direct met vragen te stellen. “Ik heb ongeveer zo’n twee vragen… Vraag één, Hoe ging het op school? Vraag twee, gaan we iets doen met Galaxy Park zoals… een verbouwing?” “Vraag één: geen antwoord. Vraag twee: daar heb je geen geld voor papa.” Zei Femke chagrijnig. “Zo, jij bent chagrijnig!” zei Freddy verbaasd. Femke stond op en liep naar haar kamer. De deur knalde dicht, waardoor Paula dacht dat de deur er elk moment kon uitvallen. Paula liep richting Femke’s kamer. Ze klopte op de deur. “Femke?” vroeg ze zachtjes. “Buiten!” Als Femke chagrijnig was was ze woedend tegen iedereen. Ze schreef in haar dagboek. ‘Liefste dagboek, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik zit gewoon helemaal in de knoop. Dat moment vanmiddag toen ik Stef in me armen was… ik kreeg kriebels in me buik. Ben ik nu echt terug verliefd op Stef? En Mellanie denkt dat er meer aan de hand is… is dat het ook?’ Femke knalde haar dagboek dicht en liet hem op haar kussen liggen. Daarna liep ze boos naar buiten via de deur in haar kamer.
Ondertussen was het Freddy gelukt om de gesloten deur open te krijgen met zijn (geheime) sleutel. Paula liep naar binnen, maar zag geen Femke. “Femke?” vroeg ze bang. Ze liep richting het bed. Ze zag Femke’s dagboek op het kussen liggen. Ze keek de kamer rond, om zeker te weten dat Femke er niet was, voordat ze het dagboek opensloeg. ‘Liefste dagboek, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik zit gewoon helemaal in de knoop. Dat moment vanmiddag toen ik Stef in me armen was… ik kreeg kriebels in me buik. Ben ik nu echt terug verliefd op Stef? En Mellanie denkt dat er meer aan de hand is… is dat het ook?’ las Paula. Was Femke nog steeds verliefd op Stef? Paula keek nog een keer de kamer rond. Toen zag ze dat de deur openstond. Waar was Femke heengegaan?
Hoofdstuk 35
De deurbel ging. Paula hoorde vanuit Femke’s kamer dat Freddy iemand binnenliet. “euhm, Freddy? Waar is Femke?” hoorde Paula iemand zeggen. Het volgende moment ging de kamerdeur open, en kwam Stef binnen. “oh, hoi Paula.” “Stef, wat is er vanochtend tussen jou en Femke gebeurd. Femke is hartstikke chagrijnig en verdrietig, en ze wil niet zeggen waarom. Maar in haar dagboek staat, dat er iets tussen jou en haar gebeurd is.” zei Paula boos. Stef schrok. Wat had hij verkeerd gedaan? “euhm, niks?” zei hij angstig. “Als er niks is gebeurd, waarom is Mellanie dan hartstikke boos op Femke?” “Ik weet het niet, echt niet! Waar is Femke eigenlijk?” Paula keek Stef boos aan. “Femke is weg.”
Femke was boos weggelopen. Ze wist niet waar ze naartoe ging. Maar in ieder geval NIET naar Didi en Os, Stef en Mellanie, school of Freddy en Paula.
“Waarheen?!” riep Stef. “Ssshhht! Freddy mag dit niet weten anders is hij te ongerust!” zei Paula stilletjes. “En ik weet niet waar Fem is. De deur stond al open toen ik hier binnen kwam. Ik denk dat ze stiekem naar buiten gestapt is.” “Nou, het wordt dan stilletjes aan tijd om haar te gaan zoeken!” “Ja, oké, maar ik ga niet heel het dorp afgaan met m’n krukken…” “Ik zal wel alleen gaan, want jij moet toch rusten met je been.” Zei Stef en hij vertrok al snel. Hij liep eerst het dorpje in. Daar was het meeste overlevingsmateriaal zoals: drinken, eten enzoverder.
.Femke was naar het park gelopen. Daar was in ieder geval niemand die haar vervelende vragen kon gaan stellen. Ze zou straks wel weer terug naar huis gaan, maar op dit moment was er niemand die door had dat ze weg was. Ze had haar kamerdeur op slot gedaan, dan kon niemand zien dat ze naar buiten was gegaan. Femke dacht na. Was ze echt verliefd op Stef? Maar hoe moest ze Mellanie duidelijk maken dat er niets tussen hun was? Femke schrok op uit haar gedachten toen ze opeens een jongen zag lopen, die haar bekend voorkwam. Was dat Stef? Ze zag hoe hij naar iets of iemand zocht. Femke verschool zich achter een boom, ze had nu geen zin om met iemand te gaan praten. Femke zag hoe Stef naar een struik liep. Er was een felle flits, en toen was hij weg
"Exo-7. Fijn dat je gekomen bent. We hebben je namelijk nodig voor een missie." Stef voelde zich niet op zijn gemak. Als hij een missie zou hebben op aarde, zou het kunnen dat hij opviel. En daar had hij geen zin in. "Wat dan? Ik zal er over nadenken." zei Stef. "Op dit moment hebben we oorlog met Kronos." Stef schrok. Hij wist hoe gevaarlijk de Kronos waren. Als ze zouden winnen, zouden ze de planeet Exo overheersen. "Zoals je weet lijken de Kronos op mensen. En wie is er tussen de mensen? Juist, jij ja." De Exo keek Stef aan.. "We willen dat jij de mensen observeert, en met jouw informatie kunnen we de Kronos verslaan." Stef dacht even na, maar knikte toen. Hij zou de Exo's helpen.
Femke liep terug naar huis. Wat had Stef in het park gedaan? En waar was hij nu? Ze sloop zachtjes door de deur naar haar kamer, en ging in bed liggen. Ze was best onderkoeld door de hele avond in het park te zitten.. Ze dacht aan een lekkere warme chocomelk, maar als Paula en Freddy haar zagen, zouden ze vast vragen waar ze geweest was. Femke probeerde te gaan slapen, maar dat lukte niet door alle vragen die door haar hoofd spookten. Was ze echt verliefd op Stef? Wat moest ze met Mellanie doen, die harstikke boos op haar was? En wat had Stef in het park gedaan? Femke wist het allemaal niet meer, en begon te huilen..
Paula liep vanuit de keuken naar Femke’s kamer. Ze klopte op de deur. “Femke?” Geen antwoord. Paula luisterde, en hoorde iemand binnen. Ze deed zachtjes de deur open. “Femke?” Paula zag Femke op bed liggen, en liep er naartoe. “Femke, wat is er? En waar was je?” Femke keek Paula met een behuild gezicht aan. “Ik weet het allemaal niet meer… Wat moet ik doen?” Paula sloeg een arm om Femke heen. “Wat is er dan aan de hand? Is die ruzie met Mellanie zo erg?” “Mellanie is gewoon een bitch…” zei Femke huilend. Ze liet maar niet merken dat ze ook nog problemen had met Stef. “Fem, dat komt wel weer goed. Mellanie merkt snel genoeg dat er niks tussen jou en Stef is.” “Paula, je bent harstikke lief, maar ik ben chagrijnig. Ik ga slapen.” Femke draaide haar hoofd van Paula weg. “Oke? Slaap lekker?” zei Paula voorzichtig. Ze wilde Femke niet nog chagrijniger maken. Paula probeerde voorzichtig het bed uit te komen, maar zette per ongeluk haar hand keihard op Femke’s voet. Femke draaide zich in een ruk om, een keek Paula met een woedende blik aan. “Auuuw??? Kan je niet wat voorzichtiger zijn, stuntelige kip?” Paula keek snel de andere kant op. “En je kunt niet even sorry zeggen??” Femke kookte bijna van woede. Na alles wat er vandaag gebeurd was… Paula liep verdrietig weg. Kon zij er iets aan doen? Ze wilde Femke alleen maar troosten. Paula ging op bed zitten. Ze pakte haar mobiel, en belde Didi. “Hoi Paula!” “Hoi Didi. Ik wou dat je nu bij me was. Femke is echt harstikke chaggie. Ze heeft knallende ruzie met Mellanie.” “Zoiets vertelde Os ook al. Mel denkt dat Stef stiekem met Femke gaat…” “Didi, maak alsjeblieft zo snel mogelijk aan Mel duidelijk dat dat niet zo is! Ik heb geen zin om nog langer met een chagrijnige Femke te zitten.” zei Paula verdrietig. “Lieverd, stil maar. Femke komt er vast wel weer overheen. Die is nooit lang chagrijnig!” “Nou, dan heb je haar vandaag nog niet gezien! O, wacht. Volgensmij is Stef hier. Dat kan ik er ook nog wel bij hebben… Tot morgen!” “Tot morgen, slaap lekker!” Paula hing op, en liep richting de woonkamer, waar ze inderdaad Stef zag. “Paula! Ik weet niet waar Femke is! Ik heb overal gezocht, maar ik zou niet weten waar ze kan zijn.” zei Stef angstig. “Nou, ik wel.” zei Paula chagrijnig. “En je wilt op dit moment niet bij haar zijn, ze is hartstikke chagrijnig door de ruzie met Mel. Dus als je Mel even duidelijk wilt maken dat er niks is tussen jou en Femke, dankjewel. Ik ben moe, ik ga slapen.” Paula liep weg, en Stef bleef een beetje verbaasd achter. Tenslotte ging hij ook maar weg, naar Mellanie. Ze had hem vanmiddag de hele tijd genegeerd. Hij zou haar morgenochtend wel duidelijk maken dat er niks was tussen hem en Femke. Stef liep naar (Mellanie’s) huis. Hij dacht aan wat de exo’s zeiden… “Voorzichtig, de Kronos staan overal op de loer…
Stef werd de volgende ochtend vroeg wakker. Vandaag waren de eerste lessen, en moest hij gaan praten met Mellanie. Hij liep naar de keuken en pakte alle benodigdheden voor het ontbijtje dat hij voor Mel ging maken. Alles ging goed tot hij het bord op de grond liet vallen en er van alle drek aan de grond plakte en de glasscherven overal lagen… Mellanie kwam binnen. “Nou wordt ie nog beter! Bedrieg je me eerst met Femke, ga je m’n huis vernielen, en ga je m’n mooi servies breken!” “Nou, Mel, het zit zo… Ik ben niet bij Femke maar ik zat gewoon even in de put met iets. En die glasscherven komen omdat ik het bord liet vallen met een ontbijt voor… jou…” “Jaja, dat zeg je alleen maar om geen ruzie te hebben! Ik weet precies wat er met jou en Femke gebeurd is! Ik heb zelfs bewijs!!” Mellanie kookte van woede. “Mel! Er is NIKS tussen mij en Femke!! NIKS!! Waarom geloof je me niet??” “Ga toch lekker naar Femke toe! Ik hoef je niet meer te zien! Kijk maar hoe je het red op school, ik ga je niet helpen! EN ONDERDAK ZOEK JE ZELF MAAR!! Bij Femke, word vast heel gezellig!” Stef liep boos naar boven, en pakte zijn schooltas. Hij stopte er nog wat kleren in, liep naar buiten, pakte zijn fiets en fietste toen boos weg.
Femke werd wakker. Ze zou eerst maar naar Paula toe gaan, ze had gister echt veel te fel gereageerd. Paula had het alleen maar goed bedoeld. Femke stapte uit bed, en liep naar Paula’s kamer. “Paula?” “Wat moet je?” zei Paula boos. “Mag ik binnenkomen?” vroeg Femke voorzichtig. “Als het moet, tja.” Femke deed de deur open. “Hé Paula. Sorry van gister.” Paula keek Femke eerst boos aan, maar toen zag ze dat Femke het echt meende. “Het is goed.” Femke liep naar Paula toe, en gaf haar een dikke knuffel. “Je bent echt mijn allerbeste vriendin!”
Het laatste hadden ze gym. Paula moest aan de kant zitten omdat ze nog niet mocht sporten met haar been. Ze zag hoe raar Stef deed. Hij deed alsof hij nog nooit gegymd heeft. Het volgende moment keek ze naar Mellanie die Femke van de plint duwde. Er was een harde knal te horen. Femke was op de grond gevlogen. Paula rende naar Femke, het deed pijn, maar het moest! “Mel, wat doe je?!” De sportleraar rende naar Femke. “Mellanie! Naar buiten! Meld je maar bij de directeur!” Mellanie liep kokend naar buiten. Femke kreunde van de pijn. Ze lag op de grond. Haar arm deed ongelooflijk veel pijn. “Arm…” kreunde Femke. De sportleraar deed de mouw van haar trui omhoog. Haar arm zag helemaal blauw. “Oeeh, dat ziet er niet goed uit. Paula en Diederik, gaan jullie mee naar het verzorgingslokaal?” Paula rende naar haar krukken en Diederik ging naar Femke. Diederik en de sportleraar hielpen Femke rechtop. Samen liepen ze naar het verzorgingslokaal.
Femke hield haar arm stevig vast, iedere beweging die ze er mee maakte deed super veel zeer. Paula, Didi en Femke gingen in het EHBO kamertje zitten. "Ik ga de conciërge ophalen. Je arm ziet er namelijk niet al te best uit." De leraar liep weg. "Mellanie is echt een bitch!" huilde Femke. "Ik baal echt dat onze twee groepen samen gym hebben!" Paula sloeg een arm om Femke heen. De conciërge kwam binnen. "Zo meid, laat eens zien." Femke liet haar arm zien, die nu al bont en blauw zag. "Zozo, dat ziet er niet goed uit! Kun je hem bewegen, of helemaal niet?" "Kan wel, doet alleen heel veel pijn." "Meisje toch. Ik denk dat we wel even een foto moeten laten maken. Gaat er een van jullie twee mee?" De conciërge doelde op Didi en Paula. Didi keek Paula aan. "Ga jij maar." Femke en Paula stonden op, en liepen met de conciërge mee naar zijn auto. Paula en Femke gingen samen achterin zitten. "Ik vind Mel ook en bitch hoor! Dat ze dit flikt!" zei Paula tegen Femke. Femke zat stilletjes voor zich uit te staren, ze had super veel last van haar arm. "Femke? Vond jij Stef ook zo raar doen? Hij keek de hele tijd bang om zich heen." "Zal wel. Hij is natuurlijk bang dat iemand zijn geheim ontdekt," fluisterde Femke. "Als hij zo doorgaat, zal dat niet lang meer duren," zei Paula. De conciërge pakeerde de auto vlakbij de eerste hulp, en ze liepen met z'n drieën naar binnen. Femke vertelde aan de balie wat er gebeurd was, en ze gingen in de wachtkamer zitten. Ze moesten lang wachten. Na een half uur kwam er een dokter die Femke ophaalde om foto's te laten maken. De conciërge was even terug naar de auto gegaan, iets over parkeergeld ofzo. Paula zat alleen in de wachtkamer. Ze had alweer het gevoel dat iemand haar achtervolgde. Opeens schrok ze keihard. Er kwam een man vanuit de gang naar haar toe lopen, met een dreigende blik. Paula wilde gaan gillen, maar de man legde snel een hand op haar mond. Hij exodeerde Paula. "Je houdt je mond over Stef. Begrepen? Hij doet niet raar, en ook niet opvallend. Je vergeet alle rare dingen over hem." De man keek Paula nog een keer dreigend aan en liep toen weg. Paula schrok weer wakker, en bleef in shock zitten. Wie was die man, en wat moest hij van haar?
Femke liep weer terug naar de wachtkamer. Ze moest nog even wachten, de foto's werden nu bekeken. Ze zag hoe Paula recht voor zich uit zat te staren. Femke liep naar haar toe. "Paula?" Paula reageerde niet. Femke zwaaide met haar hand voor Paula's ogen. Paula schrok wakker, en keek bang naar Femke.
Hoofdstuk 36
“Paula? Wat is er gebeurd?!” zei Femke geschrokken. Paula keek Femke doodsbang aan. “Er, er, er was… Er was een man..” Paula begon helemaal te hyperventileren. “Paula! Rustig!” ze riep er een verpleger bij. “Wat is hier aan de hand?” vroeg die verbaasd. “Ik, ik weet het niet. Maar mijn vriendin is ontzettend geschrokken van iets of iemand denk ik?” stamelde Femke. Paula leek weer wat rustiger te worden. “Kom maar mee meisjes, jullie kunnen een koffietje, theetje, of een warme chocomelk gaan drinken.” “Paula? Ga je mee?” Femke sloeg een arm om Paula heen. “Rustig maar, er is niks meer om bang voor te zijn.” Er ging een deur open, en er kwam een dokter binnen. “Femke?” Femke stond op en liep naar hem toe. “We hebben de uitslag van de foto, ga je even mee?” Femke keek nog een keer achterom naar Paula, en liep toen met de dokter mee.
Paula kreeg half alles mee van wat er om haar heen gebeurde, maar dacht vooral aan de man. Ze wist zeker dat hij het was die haar had achtervolgd. Paula keek om zich heen, en zag dat ze helemaal alleen was. De deur van de ingang ging open, en Paula draaide haar hoofd zodat ze kon zien wie het was. Toen ze dat zag, schrok ze zich helemaal kapot. Het was de concierge, maar Paula wist opeens zeker dat dat de man was die net bij haar was geweest. “Wat, wat, wat moet je van me?” zei Paula bang. De man antwoordde niet, maar kwam steeds dichterbij. Paula stond op, en rende zo snel mogelijk weg, ook al deed dat heel veel zeer. Ze wilde geen moment langer bij hem blijven.
Paula rende en rende, ze zag een deur. Daar moest ze naartoe gaan. Ze had geen andere keuze. Ze zag de man nog! Ze rende naar de deur en stormde er binnen. Paula keek achterom en zag hoe de deur dichtviel. “Oef, gered!” dacht Paula. Ze hoorde de man bonken op de deur, ten teken dat hij niet naar binnen kon. Na een tijdje hoorde ze niks meer, en ze liep voorzichtig naar de deur. Haar been deed verschrikkelijk veel zeer. Paula luisterde nog een keer goed en wilde de deur open doen om weer terug naar Femke te gaan. Het was pikdonker in de ruimte waar ze was, en ze zocht naar de deurklink. Ze voelde alleen maar een glad oppervlak en ging daarom op zoek naar het lichtknopje. Paula taste langs de muur tot ze hem gevonden had. Ze drukte hem aan en toen zag ze waar ze was. Het was een enorme rommel, overal lagen er kleren en spullen. Toen zag ze een bos sleutels. Misschien zat daar een sleutel aan waarmee ze de deur kon openkrijgen omdat er wel een sleutelgat zat. Opeens voelde ze een hand op haar schouder… ze draaide zich snel om en keek recht in de ogen van de conciërge… “Zo meisje… Niet zo slim om hierheen te rennen.” Paula deinsde achteruit, waardoor ze bijna viel door alle troep die achter haar stond. “Meisje, pas je wel een beetje op? Met je zere beentje?” zei de conciërge sluw. “Wat, wat moet je van me??” Paula was doodsbang. “Ik wil zeker weten dat jij je mond houdt over Stef.” “Stef? Wat is er dan met Stef?” vroeg Paula verbaasd. Ze wist niks meer over Stef’s geheim en zijn rare gedrag. “Mooizo.. Maar als je ooit iets zegt over Stef als hij raar of opvallend doet… Dan..” Paula werd bang. Wat was er met Stef? “Dan zal het niet goed aflopen met jou en jouw lieve vriendje. Die-de-rik.. Toch? Nouja, je kan hier wel even logeren…” zei de conciërge uitdagend. Hij draaide zich om, en er was een felle flits te zien. Paula zag even niks meer door het felle licht. Een paar seconden later zag ze dat ze alleen was. Ze rende naar de deur, maar die was niet open te krijgen. Paula liep, half hinkend door de pijn, naar een paar dozen waarop ze ging zitten. “Nou, goed gedaan hoor,” zei ze verdrietig tegen zichzelf. “Applaus. Je hebt jezelf weer mooi opgesloten.” Paula bedacht dat het nutteloos was om te gaan roepen, aangezien ze niemand in dit gedeelte had gezien. Waarschijnlijk waren er in dit gedeelte alleen maar magazijnen. En rommelhokken, zoals waar zij nu was . Maar Femke zou toch wel merken dat ze weg was?
Femke kwam de wachtkamer weer in, en zag tot haar grote verbazing dat die leeg was. Waar was Paula gebleven?? Femke zag dat Paula’s krukken op de grond lagen. Paula ging echt niet zomaar weg zonder krukken, dat deed haar veel te veel zeer! Wat was er gebeurd??? “Femke? Ga je mee? We moeten nu weg, want ik moet nog ergens heen.” De conciërge had duidelijk haast. “Maar Paula is w-!!!” Femke kon haar zin niet afmaken. “Nu of nooit!” zei de conciërge bot. Femke liep –met tegenzin- naar de auto van de conciërge. Ze vroeg zich echt af waar Paula was. Ze wist gewoon dat de conciërge er iets mee te maken heeft. Hij kijkt al heel de tijd raar naar Femke. En waarom moest en zou hij weg? Femke was erg ongerust. Wat was er aan de hand? En had de conciërge er iets mee te maken? Ondertussen waren ze in een klein steegje aangekomen. Femke keek door het raam en schrok. Zag ze daar nou Stef zijn tas liggen?! Ja! Stef zijn vest hing half uit de tas! “Stop!” riep ze. Maar de conciërge antwoordde niet. Femke trok aan de deur hendel. Hij was op slot! “Laat me hier onmiddellijk uit!!!!” riep ze. Maar de conciërge antwoordde niet. “HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELP!” gilde Femke. Ze soebatte en smeekte maar de conciërge bleef verder rijden. Femke voelde dat ze harder begonnen te rijden. Toen zag ze haar huis in zicht komen. Ze was thuis… “Nu moet je me eruit laten!” Femke trok aan de deurknop. Ze verwachtte niet dat die open was en vloog uit de auto. De auto reed met piepende banden weg…
Hoofdstuk 37
Femke werdt wakker. Ze voelde dat ze op de grond lag. Ze bibberde uit haar lijf. Ze lag buiten. “HEEEELP?! IEMAND?” riep ze zacht. Ze zag een schim in haar richting komen. Het was Freddy. “Papa…” zei Femke zacht. “Wat is er gebeurd?!” riep Freddy uit. “Mel, ziekenhuis, conciërge, Paula, auto, gevallen.” Femke brabbelde wat woorden uit haar mond. “ik neem je eerst mee naar binnen.” Hij tilde Femke op, liep naar haar kamer en stopte haar in bed. “Paula is weg!” zei Femke zacht. Freddy liep naar de woonkamer en pakte zijn telefoon. ‘Paula weg, kom naar ons huis! Xxx’ smste hij naar Didi en Mellanie.
“Neeeeeeeeh! Jij hebt valsgespeeld!” riep Didi lachend naar Os. “How how! Moest jij het gezicht van die meisjes gezien hebben toen ik die zangtape van je liet horen!” zei Os lachend. Hij pakte Didi op en legde hem op de grond. “Pak hem dan als je kan!” riep Os die de pet van Didi had afgepakt. ‘Wanneer de wekker gaat, hoor ik de vogels fluiten, mijn dag begint goed met een ochtendlied.’ klonk door Didi’s gsm. “Woow, is dat je nieuwe smstoon? Paula’s song?” Didi keek geschrokken naar zijn gsm. “Didi-boy?” Os pakte de gsm van Didi vast. “Wat? Dat meen je niet?” riep hij uit. Hij pakte z’n sleutels en trok Didi mee naar zijn bike. “Helm op!” Hij trok de helm over Didi’s hoofd, zette Didi op de bike en reed met piepende banden weg.
‘En ik weet niet wie nu in haar armen rust en de bange blik uit haar ogen kust wie verdwaalt in haar labyrint maar voor altijd vindt dat ze de mooiste is.’ Klonk door Mellanie’s laptop. Liefdesverdriet was duidelijk te merken. ‘ik hou van Mellanie’ klonk door Mellanie’s gsm. “Stef zijn stem… een sms…” Mellanie stapte sloom naar haar gsm en bekeek de sms. ‘Paula verdwenen, kom naar ons huis, xxx’ stond erin. Het kwam van Freddy. Ze deed snel haar jas aan en rende (op haar hakken) naar het huis van Freddy.
“Dus, wie heeft Paula voor het laatst gezien?” zei Freddy met een ernstige blik. Femke zat op de bank met Didi naast zich. Ze had een rood gezicht van het huilen. Ze snapte er niks van, Paula was zeker niet uit zichzelf weggegaan. Ze bibberde uit haar lijf. Ze was waarschijnlijk onderkoeld, had Freddy gezegd. Didi sloeg een arm om haar heen. Femke had verteld wat er gebeurd was en Didi snapte er ook niks van. “Dus niemand heeft Paula vanmiddag gezien, behalve Femke?” Iedereen keek stilletjes voor zich uit. Opeens barste Mellanie in tranen uit. “ALLES IS MIJN SCHULD!” zei ze hard. “Ik heb gezorgd dat Femke en Paula naar het ziekenhuis gingen en dat Paula nu weg is! En ook dat Stef weg is! Ik heb gezegd dat hij niet meer bij mij mocht komen wonen!” Femke keek op naar Mellanie. “Stef is ook weg? Maar hij was wel op school.” Os ging naast Mellanie zitten. “Het is helemaal niet jouw schuld,” probeerde hij haar te troosten. “DAT IS HET WEL! Als ik Femke niet had geduwd, en als ik Stef niet had weggestuurd.” “Heb je Stef al gebeld?” vroeg Os. “Jaaaah, natuurlijk!” zei Mellanie bitchy. “Jongens!” Freddy ging staan. “Paula is weg, en waarschijnlijk niet uit zichzelf. Stef is ook nergens te vinden. Mellanie, enig idee waar hij zou kunnen zijn?” Mellanie schudde verdrietig haar hoofd. “Paula kan niet ver weg zijn. Misschien is ze zelfs nog wel in het ziekenhuis, dus het lijkt me het verstandigst als we daar beginnen met zoeken.” Didi keek Femke aan. “Zullen we dan maar naar het ziekenhuis gaan?” Femke knikte. “Mellanie, Os. Gaan jullie op zoek naar Stef?” Mellanie bleef chagrijnig zitten, maar Os stond op en trok Mellanie mee omhoog. “Kom op Mel. Wil je Stef vinden of niet? Het is niet allemaal jouw schuld!” Mellanie liep naar Femke toe. “Sorry,” zei ze zachtjes. Femke keek op. “Het spijt me echt. En het was niet mijn bedoeling om je zo zeer te doen… Wat is er eigenlijk met je arm?” “Zwaar gekneusd,” zei Femke zachtjes. “Het spijt me echt.” “Het is al goed.”
Paula had ondertussen alle sleutels aan de sleutelbos geprobeerd, maar geen enkele paste op het slot in de deur. Hier zat ze dus nog wel even. Paula keek om zich heen om misschien een uitweg te vinden. Er zat wel een raam in het hok, maar daar paste ze never nooit doorheen. Maar misschien liep er iemand buiten die haar kon horen! Paula ging naar het raam toe en duwde het open. “Paula, beetje dom he?” Paula draaide zich met een ruk om. “Niet zo bang, ik ben het maar…” Paula zag een jongen staan, die ze vaag herkende. “Klasgenootje van me, wat sneu om jou hier aan te treffen. Je vriendjes zullen wel denken…” Opeens haalde hij een stuk hout achter zijn rug vandaan, en probeerde Paula ermee te raken. Paula ontweek het, maar verloor bijna haar evenwicht. De jongen greep zijn kans en raakte Paula vol tegen haar hoofd, waardoor ze een diepe snee opliep. Ze greep naar haar hoofd. Ze voelde dat het bloedde. De jongen haalde nog een keer uit een raakte haar in haar nek, waardoor ze bewusteloos neerviel.
Martijn ging snel weg uit het hok. Nu Paula was uitgeschakeld wisten ze in ieder geval zeker dat ze niks over Stef kon zeggen. Het zou nog wel een tijd duren totdat ze gevonden werd. Tegen die tijd was hij al lang weer bij de andere Exo’s. Het was echt noodzakelijk dat Stef niet zou opvallen, want anders zouden ze gegarandeerd verliezen van de Kronos. En dan was het helemaal gedaan met de Exo’s en de Aarde.
Stef liep naar binnen. Hij had een betaalbaar hotelletje gevonden waar hij wel een tijdje kon blijven. Mellanie mocht nog wel even boos blijven, want de Exo’s moesten meer informatie hebben over de emotie woede. Het was wel balen dat hij haar niet de hele tijd in de gaten kon houden, maar op school zou hij genoeg de kans krijgen.
Femke en Didi liepen het ziekenhuis in, richting de balie. “Wat kan ik voor jullie doen? Hebben jullie een afspraak?” vroeg de vrouw aan de balie. “Euhm, nou eigenlijk niet. Onze vriendin is vanmiddag verdwenen, en waarschijnlijk is ze hier in het ziekenhuis,” legde Didi uit. “Ik kan wel even in de computer kijken of ze hier is binnengebracht.” “Nou, zo zit het niet. We weten niet wat er gebeurd is, maar ze is niet binnengebracht hier. Ze zat op haar,” Didi wees naar Femke, “te wachten, maar toen zij terugkwam was ze weg. En ze kan niet ver weg zijn, omdat ze op krukken loopt. En die stonden nog in de wachtkamer.” De vrouw achter de balie keek Femke en Didi verbaasd aan. “Ik zou kunnen vragen of iemand haar vanmiddag gezien heeft? Hoe ziet ze eruit?” “Ze heet Paula, blond haar, blauwe bril en vandaag had ze een?” Femke stopte even en keek naar Didi. “euhm, rood t-shirt en een witte broek toch?” Didi knikte. “Dat dus.” De vrouw keek op het beeldscherm. “Kom eens kijken?” Femke en Didi kwamen achter de balie, en zagen beelden van de bewakingscamera. “Didi! Ik wist het!: Didi keek Femke vragend aan “De conciërge deed vanmiddag echt heeeeel raar. Maar wat moest hij van Paula?” “Ik zou het niet weten, maar laten we eerst Paula vinden. Waar is dit?” “Als ik de gegevens van de camera moet geloven, is dit in het magazijnen gedeelte. Als je de borden naar de röntgen-afdeling volgt, kom je in de wachtkamer. Daar ga je de hoek om, en loop je de gang helemaal uit. Volgens mij is dit de laatste deur rechts.” De vrouw sloot het scherm van de bewakingscamera weer “Veel succes. Ik hoop dat er niks met haar aan de hand is.” Femke en Didi bedankten de vrouw en liepen weg. “Didi, kom. Even opschieten.” Femke en Didi begonnen te rennen, wat hun een kwade blikken van sommige mensen bezorgde. “Hier de hoek om.” Femke en Didi renden de gang door, tot ze aan het einde kwamen. Femke liep naar de laatste deur rechts en probeerde de deur open te maken, die tot haar verbazing niet op slot was. “Paula!” Ze zag Paula op de grond liggen, met een grote rode vlek op haar voorhoofd. Didi wilde ook naar Paula rennen, maar Femke hield hem tegen. “Didi, hou die deur vast! Anders valt hij in het slot.” Didi bleef bij de deur staan, en keek bezorgd naar Paula. Femke knielde bij Paula naar en zag dat Paula haar ogen open deed. “Fem…” bracht ze moeizaam uit. Ze wilde opstaan. Femke gaf haar een hand en hielp haar omhoog. Toen Paula stond, pakte Femke haar bij haar middel vast. Net op tijd, want daarna viel Paula flauw in Femke’s armen.
Paula werd wakker. Waar was ze? Ze ging rechtop zitten, en zag dat de deur openging. Femke kwam binnen. “Eindelijk wakker! Hoe voel je je?” Femke ging bij Paula op bed zitten. "Mijn voorhoofd doet ontzettend zeer.” Paula voelde aan haar hoofd. “Wat is er gebeurd dan? We hebben gezien dat je dat hok bent binnengegaan omdat de conciërge je achterna zat. En voordat ik bij je weg ging, was je helemaal in shock.” Paula dacht na, maar kon zich er niks van herrineren. “Ik weet niet. Het enige wat ik weet, was dat die concierge de man was die mij al een paar dagen achterna zat. En toen ben ik voor hem weggerend, en dus mezelf opgesloten. Maar ik zou niet weten hoe ik aan die wond kom?” “Nou, dat blijft voorlopig nog een raadsel?” zei Didi vragend.
Hoofdstuk 38
Het was vandaag de dag dat Diederik, Os, Paula, Femke, Mellanie en Stef (en de andere van de 2 klassen) op kamp gingen vertrekken. Mellanie stond bij school te wachten op de rest. Ze had Stef de laatste week niet meer gesproken. Als ze hem zag, was dat op school, en daar had hij alleen maar onvriendelijk tegen haar gedaan. Mellanie had over Paula gehoord, en vond het maar een raar verhaal. Ze was diep in gedachten toen ze opeens wakker schrok van iemand achter haar. Ze draaide zich met een ruk om. “Wow, Mel! Je hoeft niet zo te schrikken van mij hoor!” Mellanie zag dat Paula achter haar stond. “Veel zin in?” vroeg ze. “Super veel zin! Ik hoop alleen dat we niet echt veel hoeven te lopen, maar Didi had het over een dropping..” zei Paula. “Oja, met je been natuurlijk. Wat zeiden ze gister?” “Nou, ik mocht er wel op lopen. Alleen geen grote afstanden, dus dat gaat nog wat worden met die dropping!” Mellanie zag dat Didi achter Paula stond, maar hij gebaarde dat ze stil moest zijn. Hij pakte Paula bij de schouders vast, die zich geschrokken omdraaide. “Diiiidiiiii! Wil je mij niet zo laten schrikken! Anders ga ik niet bij jouw in de tent,” zei Paula lachend. Mellanie keek jaloers naar Paula en Didi. Zij waren het perfecte koppeltje, en zijzelf? Had nog steeds ruzie met Stef. Hij wilde maar niet vertellen waar hij de hele dag was, als hij niet op school was. Hij bleef maar bot tegen haar doen, ook al had ze verschillende keren geprobeerd het goed te maken. “Jongens! Allemaal instappen! Jullie kennen de groepen in welke bus je zit!” schalde de stem van de mentor van 5V2 over het schoolplein. Didi trok Paula mee naar Femke die al bij de bus stond te wachten. Mellanie bleef alleen achter, maar liep al snel richting Os.
"Nou? Zin in het kamp?" vroeg Didi aan Paula. "Ja, alleen de dropping..." "Super Didi neemt je in zijn rug!" Paula begon te lachen. Opeens merkte Paula Mathijs op. Ze keek naar Mathijs. Ze herkende hem ergens van... Maar van waar?
Verder kon Paula niet denken want ze moesten uitstappen. De dropping ging officieel beginnen. "Hier is de kaart en op dat kruisje is de camping." zei de buschauffeur. "Nou, lets go! zou ik zo zeggen!" Didi, Paula, Femke en Mathijs keken naar de kaart. "Volgens de kaart moeten we nu naar het noorden." zei Mathijs en vertrok naar het noorden.
Mellanie keek voor zich uit. "Ik moet de perfecte locatie vinden!" dacht Mellanie. Ze zag een vijver met daarnaast een groot hoog gebergte. "Perfect!" Ze bleef wat achter van de rest en deed haar pumps aan. Ze klom op het gebergte naar boven. Ze stond boven... Wat zit ze hoog zeg!
Femke slenterde wat achter van de andere. Ze zat in gedachte met Mel... Ze voelde zich zo schuldig. Ze kwamen langs een meer met een groot gebergte. Zag ze daar nu Mellanie staan OP de berg???!!!! Plots zag ze dat Mellanie sprong.. Ze zag een steen vastgemaakt aan een touw aan de voet van Mel! Mel ging telkens verder onder en onder! Femke was vastberaden om Mel te redden. Ze sprong in het water en wou zwemmen naar Mel, maar dat ging moeilijker dan verwacht door haar plaaster en de stroom van de rivier...
Paula, Didi en Matthijs waren doorgelopen zonder dat ze zich druk maakten om Femke. Op een gegeven moment leek het erop dat ze verdwaald waren. “Hoi boom, ken je me nog. Ik jou wel, want ik heb je in een half uur al 3 keer gezien,” zei Didi droog. “Didi, ik kan echt niet meer…” zei Paula zuchtend. “Paula, ik ga even met Matthijs kijken waar we heen moeten, wacht jij hier? Straks mag je op mijn rug.” Paula ging op een boomstronk zitten, en keek naar hoe Didi en Matthijs weggingen. Didi en Matthijs? Waar was Femke?!
Didi en Matthijs liepen een stuk terug, volgens de kaart richting een splitsing. “Matthijs! Waar is Femke?” Matthijs haalde zijn schouders op. “Waarschijnlijk is die wél de goede weg gegaan, ze liep namelijk een stuk achter ons. Dus als wij ook de goede weg vinden, komen we haar vanzelf tegen.” Didi en Matthijs liepen nog een stuk door, toen Matthijs opeens stil bleef staan en Didi recht in de ogen keek. Hij exodeerde Didi. “Didi. Straks weet jij hier helemaal niks meer van. Femke was gewoon bij ons, en wij zijn niet teruggelopen.” Hij gaf Didi een flinke duw, zodat hij met zijn hoofd op een dikke tak viel, en bewusteloos bleef liggen.
Femke dook onderwater en zocht naar Mellanie. Ze had bijna geen lucht meer toen ze Mellanie voelde. Ze probeerde haar vast te pakken, maar Mellanie gleed uit haar handen door de steen die ze had vastgemaakt aan haar been. Femke ging snel naar boven en nam een hap lucht. Vervolgens zwom ze weer naar beneden, en trok ze Mellanie met al haar kracht naar boven. Femke trok Mellanie op de kant en pakte haar mobiel. Ze belde het alarmnummer. “Hallo, met Femke Goosens. Ik zit ergens in de Ardennen en mijn vriendin is net bijna verdronken. Ze is nu bewusteloos op de kant.” “Heb je een precieze locatie voor ons?” Femke keek om zich heen. Ze zat in een diep dal en kon goed naar boven kijken. Ze zag een snelweg liggen en speurde naar een bord. “Euhm, volgensmij zit ik hier vlak onder afslag 86.” “Oke, houd je vriendin goed in de gaten. Er komt zo snel mogelijk een ambulance aan.” Femke hing op en ging naast Mellanie zitten. Ze voelde hoe de mobiel in haar hand trilde en keek op het scherm. Paula! Die zou vast wel ongerust zijn! “Paula! Mel! Ik weet niet, maar ze is bijna verdronken. In dat meer bij het dal.” “Fem! Heb je ambulance gebeld? De jongens zijn de goede weg nu aan het zoeken, maar ik kom er zo snel mogelijk aan.” Paula rende met haar mobiel in de hand richting de plek van het meer. “Paula! Nu rechtsaf!” Paula liep de rechterkant op en zag toen Femke zitten. Ze rende erheen, en knielde bij Mellanie neer. “Wat heeft ze gedaan?” vroeg ze aan Femke. “Ik weet het niet… Ik denk…” Femke begon te huilen. “Mel, je bent echt dom! Waaaarom??” Paula keek Femke verbaasd aan, maar snapte toen wat Femke bedoelde. “Je meent dat toch niet serieus hé?” vroeg ze angstig.
Hoofdstuk 39
Femke en Paula stonden te kijken hoe Mellanie in de ambulance gereden werd. Ze had een zuurstof masker op omdat ze in het water een zuurstof tekort had opgelopen. Femke viel huilend in Paula’s armen. “Paula, ik snap het niet.” “Fem, moeten we niet teruggaan naar de groep? We kunnen toch niet bij Mel blijven, en ze zullen vast ongerust zijn.” Femke liep verdrietig met Paula mee. “Daar zijn jullie!” riep iemand keihard naar Femke en Paula. Paula keek op en zag dat het Matthijs was. “En je kunt niet even zeggen dat je ---“ Matthijs stopte toen hij zag dat Femke en Paula zo verdrietig waren. “He, wat is er?” “Mel..” was het enigste wat Femke uitbracht, want daarna begon ze weer te snikken. Paula troostte Femke en Matthijs keek verbaasd toe. “Matthijs, waar is Didi?” Matthijs keek –zogenaamd- verbaasd om zich heen. “Ik wilde juiste weten of hij bij jullie was, maar hier is hij dus niet?”
Didi werdt wakker. Waar was hij? En wat was er gebeurd? Hij kreeg een steek in zijn hoofd, hij voelde aan zijn hoofd en toen hij naar zijn hand keek, was hij helemaal rood.. hij moest hier weg geraken. Didi zag vaag een schim op hem afkomen, het was Matthijs. “Ah, Matthijs, jij bent het maar, help je even?” vroeg Didi. Maar in plaats dat Matthijs hielp, bleef hij grijnzend staan. Net voordat Didi wegviel zei hij: “Je zult je vriendjes nooit meer terug zien.”
Didi draaide de kaart nog een keer om. Hij liep al minstens een uur verdwaald in het bos en kon de rest niet meer vinden. Toen hij voor de derde keer op hetzelfde punt was beland, hoorde hij mensen praten. Hij zag hoe een van de jongens die daar zat zijn hand langs zijn voorhoofd streek, een daarna verbaasd naar zijn bebloede hand keek. De jongen die erbij stond lachte een keer, maar deed er niks op uit. Didi wilde naar de jongen toe gaan om hem te helpen, maar die draaide zijn hoofd en keek Didi aan. Nu zag Didi wie de jongen was. Hijzelf. Opeens voelde hij een tik op zijn schouder. Hij draaide zich in een ruk om en zag een oude man staan. “Beste heer, u mag niet met de tijd spelen…” “Maar.. hoe? Wat? Ik speel helemaal niet met de tijd? En ga weg, dit is mijn nachtmerrie!” “Je mag NIET(!) met de tijd spelen. Jij hebt de kracht om in de toekomst te kijken en daar mag je geen misbruik van maken! Hoor je! NIET!” en toen verdween de schim. Didi bleef nog even verbaasd naar zichzelf kijken. De andere jongen was nergens meer te bekennen, en Didi wilde naar, Tja, zichzelf toegaan om te kijken wat er aan de hand was. Hij liep erheen, en zag dat hij lag te slapen, terwijl de wond doorbloedde. Opeens werd hij zelf ook super moe, en binnen de kortste tijd lag hij ook op de grond te slapen.
Ondertussen bij de andere groep hadden Os en Stef nog steeds niet gemerkt dat Mel er niet bij was. Stef zat geconcentreerd te denken aan de Exo’s. En Os? “Stef, let op, ik ga m’n mojo weer gebruiken!” Os liep naar 2 nieuwe meiden en begon met een babbeltje. “Haay girls!” de twee meiden draaide zich om. “Wat is jullie naam?” “Joyce” zei de ene meid. “Sophie” zei de andere meid. “Wauw, zo’n pracht-namen voor 2 pracht-dames.” Zei Os verleidelijk. De meisjes –Joyce en Sophie- bloosde. “Jongens verderstappen!” riepen een paar van de kinderen die voorop zaten. Os liep stoer achter de 2 meiden aan. “Zie je nu wel, mijn mojo werkt overal!” zei Os tegen Stef. "Waar is Mel?" vroeg Stef opeens in het niets.
Paula en Femke waren terug naar hun tent gegaan, ze konden toch niks doen. In het ziekenhuis zouden ze Mellanie controleren, en bellen als er nieuws was. "Fem?" Femke draaide zich om in haar slaapzak. "Heb jij enig idee waarom Mel dit gedaan zou hebben?" Femke knikte zachtjes nee. "Geen idee. Ik snap het echt niet..." Op dat moment ging er een mobiel af. Femke wilde zo snel mogelijk uit haar slaapzak, wat haar niet lukte. één van de leiders had haar mobiel gehoord en ritste boos de tent open. "VAN WIE IS DIE GSM?!" Femke, niet op haar mondje gevallen, begon te roepen. "Maar, dat is.." Ze werd boos onderbroken door de leider. "Jullie weten dat je geen mobieltjes mag hier. En ten tweede, IK ben de leider, en niet jij!" Femke ging bijna koken van woede. Paula nam het roer over en zei rustig: "Oké, we zullen het niet meer meenemen de volgende keer....." "VOOR ALS ER NOODGEVALLEN ZIJN!!!! DAN GAAN WE MAAR DOOD ALS ER IETS GEBEURD!!!!!" riep Femke nog bozer. De leider zag dat Femke wel een klap in iemands gezicht kon geven en ritste de tent snel dicht. "Ik heb een plan..." zei Femke stil tegen Paula.
Didi werdt wakker. Het was al donker. Hij zag van ver weer een schim op hem afkomen. Hij raapte al zijn kracht bijeen en stond recht en rende weg. Didi keek achterom, hij zag de schim niet meer. Maar hij had beter niet achterom gekeken. Hij struikelde over een tak en viel in een ravijn....
Os was (zoals je wel verwacht) met de meisjes opstap. "Jah, ik heb een brommer.. Maar die ligt thuis" zei hij stoer. "Eumh. Wij vallen niet op jongens met motors. Wel op jongens met een auto." "Dan koop ik toch een auto?" zei hij verleiderlijk. Os keek weer eens vooruit en kwam terug in de echte wereld. Zag hij daar nu een persoon in die ravijn liggen ? Hij rende zonder iets te zeggen naar de ravijn toe. "DIDI???!!!!"